Streaming is een mijnenveld geworden. Snel. Luidruchtig. Verslaafd aan aandacht omvat de grootte van een mug.
Maar hier is een langzame verbranding.
Sugar breekt het genre tijdens het aanbidden bij het altaar. Het laat momenteel zijn tweede seizoen op Apple TV vallen, en je moet kijken.
De voor een Oscar genomineerde Colin Farrell speelt John Sugar. Privé-detective. Noir-klassieker aan de oppervlakte. Iets anders eronder.
Ik moet het nu bederven.
John Sugar is een buitenaards wezen. Een helderblauw buitenaards wezen dat de aarde bezoekt. Hij ziet er nog steeds beter uit in een maatpak dan ik ooit zou kunnen.
De wending kwam in 2024. Het verstoorde zeker de noir-verwachting. Maar het verpestte de stemming niet. Het maakte het alleen maar zoeter. Alsof je glazuur op een perfect fijn koekje smeert. Waarom niet?
In seizoen één ging hij op jacht naar zijn vermiste zus. Dat verdriet dreef hem.
Seizoen twee sluit dat boek af. Nu staat John Sugar alleen op aarde. De laatste van zijn clan. Zonder gemeenschap of verwanten gaat hij weer aan het werk. Hij vindt vermiste mensen.
Waarom begrijpt hij ons überhaupt?
Films. Oud Hollywood. Zwart-wit zilveren schermen. Dat was zijn toegangspoort. Hij filtert de moderne wereld door een glamoureuze, gestileerde lens. Totdat de realiteit hem schopt. Wreed. Gewelddadig. Brutaal.
Aflevering drie komt vrijdag uit. De focus ligt op Ji, gespeeld door Raymond Lee. Hij is de criminele broer van een veelbelovende bokser, Danny (Jin Ha). De zoektocht brengt Sugar naar bendegebied.
Dit draait de show naar The Shield of The Wire territorium.
Los Angeles wordt weer een personage. Net als in The Lincoln Lawyer rijdt Farrell met zijn klassieke cabriolet door de straten van de stad. Het landschap verandert wild. Toeristisch spektakel verandert binnen enkele seconden in een afbrokkelende woestenij. Het is trouw aan de stad als je er daadwerkelijk woont. Wat ik doe.
Seizoen één introduceerde de voice-over. Riskant. Noir-nietjes kunnen snel in het cheeseball-gebied terechtkomen.
Hier werkt het.
Colin Farrell levert de innerlijke monoloog met gewicht. Zijn optreden hier is de antithese van zijn onstuimige Oz Cobb in The Penguin. Hier is hij zachtaardig. Berekend. Stoïcijns.
Klassieke filmfragmenten van Humphrey Bogart begeleiden het verhaal. Ze brengen de emotionele reis van John in kaart. Hij is geen mens, maar hij verlangt naar menselijkheid. Nederlandse hoeken kantelen het frame. Gestileerde shots versterken de waarheid. John Sugar is een vreemd wezen in een vreemd land. Een eenzame figuur.
Denk aan Clark Kent. Als hij de cape nooit had aangetrokken. Als hij een outcast bleef die verliefd werd op cinema in plaats van de boel te redden. Dat is de sfeer.
Hij kijkt. Observeert. Gefascineerd door de menigte om hem heen. Stuurloos maar bezig om zijn ontbrekende onderwerpen te vinden. Het impliceert iets over cinema dat mensen verbindt.
Ik dwaal af.
Farrell is de reden dat je kijkt.
De support cast houdt het echter in bedwang.
- Shea Whigham brengt die Big Lebowski-energie als Tom, de mentorfiguur. Doet me denken aan Elliott Gould in The Lincoln Lawyer.
- Laura Donnelly speelt Charlotte. Een femme fatale die John scherp houdt.
- Sasha Calle brengt straatwijsheid als nieuwe assistent Val.
- Tony Dalton schittert als de slechterik van het seizoen, Ray Vega. Hij speelt de rol rustig. Geen kauwen op het landschap.
Het is hier een gevaarlijk spel met schurken. Het kan zo snel misgaan.
In plaats van? Verrukkelijk.
Suiker vuurt op elke cilinder. Zelfs als je de sciencefiction weghaalt, heb je nog steeds een somber detectivedrama met tanden. Het schrijven houdt stand. De cinematografie straalt. De emotionele inzet stijgt gestaag.
Het is allemaal zo goed.
