Het begint met een enkel oog in zwart-wit.
Paniek. De krantenkoppen schreeuwen dat kunstmatige intelligentie banen zal stelen, ons zal isoleren en een mondiale ineenstorting zal veroorzaken. Dan komt er een stem tussenbeide.
“We kunnen het niet meer oneens zijn.”
Plotseling stroomt er kleur over het scherm. We zien een cyclus van lachende gezichten. Een koppel dat danst op een dak, wijzend naar een regenboog. Tieners duiken in een meer. Een kind dat door hoog gras rent. Vrienden knuffelen. De voice-over verklaart: “We wedden op mensen. De toekomst is voor iedereen.”
Het is een hartverwarmende pitch van een bedrijf dat naar verluidt miljarden heeft geïnvesteerd in AI-infrastructuur. Maar de soundtrack vertelt een heel ander verhaal. Meta koos het nummer van David Bowie uit 1974, “Five Years.”
Als je het liedje niet kent, mis je het punt.
Ik vroeg mijn broer – een blockchain-analist die fictie niet voor de lol leest – wat de tekst betekende. Hij vermoedde klimaatverandering, zombies of een asteroïde. Hij was niet ver weg. Het lied toont de mensheid die het nieuws ontvangt dat het uitsterven over vijf jaar zal plaatsvinden.
“Nieuwsman huilde en vertelde ons / de aarde was echt aan het sterven / huilde zo veel dat zijn gezicht nat was.”
Dat is de context die Meta negeerde. Of misschien verkeerd begrepen.
In het gedeelte van het nummer dat in de advertentie wordt gebruikt, wordt het woord ‘mensen’ onophoudelijk herhaald. Zonder de omringende verzen over huilende krantenjongens en stervende werelden klinkt het refrein als een strijdkreet. Het klinkt als hoop.
Maar in de volledige context van de advertentie is het spelen van een lied over het einde van de beschaving boven beelden van mensen die van het leven genieten… vreemd. Heeft iemand op de marketingafdeling de tekst daadwerkelijk gelezen? CEO Mark Zuckerberg deelde de video met een onderschrift over “iedere persoon de tools geven om zijn potentieel te bereiken.” Hij gelooft in het optimisme.
Maar technologieleiders ontberen vaak literaire analysevaardigheden.
Denk eens aan het precedent. Meta’s voormalige Oculus-divisie gaf nieuwe medewerkers een exemplaar van Ready Player One, een dystopische roman waarin VR-bedrijven kwaadaardige overheersers worden. Sam Altman van OpenAI heeft Her als inspiratie genoemd: een film die waarschuwt tegen het vertrouwen op AI voor emotionele steun, wat resulteert in een holle, eenzame toekomst. Palantir is vernoemd naar de zienersteen die Sauron gebruikte om zijn vijanden te bespioneren in Lord of the Rings. Zelfs Elon Musk heeft onlangs hartstochtelijk gepleit tegen de ‘onnauwkeurigheden’ van Christopher Nolans The Odyssey, een film over zeemonsters en magie.
Deze leiders leven in een wereld die ze zelf hebben gecreëerd. Ze lijken te beweren dat de geesteswetenschappen verplicht moeten zijn voor leidinggevenden.
Meta is niet de enige die worstelt met de toon in dit nieuwe tijdperk van AI-reclamestrategieën. Concurrenten racen om te zien wie het meest verontrustende promotiemateriaal kan maken.
Anthropic, een grote AI-rivaal, heeft onlangs een advertentie uitgebracht die minder aanvoelt als een verkooppraatje en meer als een horrortrailer. Het begint met een brandend huis. Dan volgt een montage van grimmige stilte: menigten onder gezichtsherkenningscamera’s. Een dakloze slaapt op beton. Rijen grafstenen. Arbeiders in donkere mijnen die graven naar de grondstoffen die je telefoon van stroom voorzien.
De voice-over vraagt: “Kan AI worden vertrouwd?” “Wie gaat op de rem trappen?”
Anthropic wil dat u gelooft dat zij de risico’s begrijpen en dat u erop kunt vertrouwen dat zij er op verantwoorde wijze mee omgaan. Toch is de sfeer identiek aan die van Bowie. Het is somber. Het gaat over overleven in het licht van naderend onheil.
Sam Altman lachte het weg en noemde het satire. “Ik bleef zoeken naar de spelling van het handvat als c1audeai ”, schreef hij, waarmee hij de spot dreef met rivaal Anthropic.
Maar satire komt niet altijd terecht. Soms klinkt het gewoon als angst. Meta gokt op vreugde. Anthropic kiest voor voorzichtigheid. Beiden gebruiken kunst om een product te verkopen dat nog niet volledig is gearriveerd.
Welke ga je geloven als de ogen terug beginnen te kijken?
