De zomer is hier. De wegen raken verstopt. En de nationale parken om ons heen branden af. Niet met vuur, met bureaucratie.
Sinds Donald Trump in 2025 terugkeerde naar het Witte Huis, is de National Park Service leeggebloed. Personeel verdween. Historische borden kwamen naar beneden. Het budget voor het in leven houden van deze plekken kostte een mes op de schouder.
Hij is nog niet klaar.
Het voorstel uit 2027 verlaagt nog eens vijfentwintig procent. Weg. Gewoon zo. Maar de president wil dat je er toch heen rijdt. Vier het tweehonderdjarig bestaan. Kijk naar zijn gezicht dat op de nieuwe parkpas is gestempeld. Hij kopieert Sean Duffy. De transportsecretaris werd realityster met The Great American Road Trip. Ga naar Amerika, zegt Duffy. Bestuur het land.
Maar het land is nog niet klaar om je te verwelkomen.
Stephanie Pearson weet wat er gebeurt. Ze schrijft al jaren voor Outside Magazine. Twee boeken geschreven. Sprak met Sean Rameswaram op de podcast Vandaag, Uitgelegd over de bezuinigingen.
Ze is bang. Niet over het afval op de paden, zegt ze. Wat je kunt zien, is nog maar het begin. Het is het onzichtbare verval.
Het uitgeholde personeelsbestand
Een kwart van het fulltime personeel is verdwenen. Ruim 4.00 banen schoongeveegd.
Hoe ziet dat eruit?
Je loopt Yosemite binnen. Je krijgt nog steeds een groet. De kioskbediende is er. Ze hebben niet eerst de vriendelijke gezichten ontslagen. Dat zou te voor de hand liggend zijn.
Ze hebben de hersenen afgevuurd.
Biologen. Ecologen. De mensen die bestuderen waarom de elanden ziek zijn of waarom de rivieren bruin worden. Ze zijn weg. Onderhoud van de infrastructuur? Gestript. De overige arbeiders dragen tien hoeden tegelijk. Dun uitrekken totdat ze knappen.
Iedereen die iemand in uniform ziet, moet hem of haar knuffelen. Of high-five. Maar vraag het eerst. Je wilt het ze niet moeilijker maken.
Pearson is er bot over. De banen zijn nu onmogelijk. Stuur ze een goed gevoel, stelt ze voor. Of wees gewoon stil en laat ze werken.
De regering probeert van seizoenswerknemers negenmaandsarbeiders te maken. Ziektekostenverzekering misschien inbegrepen. Maar geen stabiliteit. Geen fulltime inzet. Het is een noodoplossing die zich voordoet als een strategie.
Kapotte systemen en ontbrekende waarheid
Duffy brengt natuurlijke schoonheid op de markt. De overheid zorgt voor de roest.
Tijdens het eerste weekend van mei in Yosemite stond er een wachtrij van 90 minuten om in de poort te komen. Toen je eenmaal binnenkwam, verdween het reserveringssysteem.
Weg.
Gletsjer Nationaal Park? De reserveringen voor Going-to-the-Sun Road zijn opgeheven. Acadia? Open zee. Het is gratis voor iedereen. Een file van gedesillusioneerde toeristen die iets proberen te zien wat ze niet kunnen vinden omdat te veel anderen naar precies hetzelfde kijken.
Dan is er de cultuuroorlog.
Maart 2025 bracht een uitvoerend bevel uit: Herstel van waarheid en gezond verstand in de Amerikaanse geschiedenis. Minister van Binnenlandse Zaken Doug Burgum omschreef het als een eliminatie van ongepaste minachting. In de praktijk betekende het het wegnemen van ongemak.
In Acadia National Park zijn de borden over klimaatverandering verwijderd.
De Selma naar Montgomery Trail onderging een zuivering. Het parkpersoneel werd gedwongen ongeveer 80 historische referenties te identificeren en te verwijderen die niet in het nieuwe verhaal pasten.
Zelfs Stonewall National Monument in New York voelde de pijn. De Pride-vlag werd getrokken. Ambtenaren in New York City hebben het meteen weer opgepakt.
Hoop of hype?
Je zou dit kunnen interpreteren als urgentie. De gasprijzen zijn hoog. De parken sterven. Ga ze bekijken voordat ze holle schelpen worden. Een ziekelijk toerisme.
Pearson haat de gedachte. Het breekt haar hart om over het idee na te denken.
Maar ze houdt vast aan iets anders. Geen optimisme. Weerstand.
Teddy Roosevelt werd veranderd door de Badlands. Misschien wordt jij dat ook.
Kijk naar Big Bend National Park. Toen ze voorstelden om er een grensmuur doorheen te bouwen, kwamen mensen in opstand. Republikeinen. Democraten. Mensen die elkaar normaal gesproken haten. Ze zeiden allemaal nee. Niet vandaag.
Dat is het punt.
Als je mensen te ver duwt, breken ze. Als je een landschap te veel beschadigt, vecht het terug via de mensen die ervan houden. Pearson gelooft dat er nog waarde uit deze plekken kan worden gehaald. De geologie van de Chihuahuan-woestijn. De geschiedenis van de voorouderlijke Puebloans in New Mexico.
Als je deze zomer gaat, zul je geen perfectie zien. Je zult mensenmassa’s zien. Je zult ontbrekende borden zien. Misschien zie je woede.
Maar misschien zul je, als je lang genoeg stilstaat, voelen wat we eigenlijk verliezen.
