Ik reed Mountain View binnen en verwachtte lawaai. Het soort luide, gepolijste hype die het werkelijke denken overstemt.
Het was mijn eerste Google I/O. Vier dagen geleden.
Zeker genoeg. Het ‘agent-first’-evangelie. Het glanzende podium. Maar onder het fineer. De stad voelde zich verdeeld.
Binnen? Glitters. Leidinggevenden die reishacks verkopen. AI-planners plannen perfecte feesten. Het zag er gemakkelijk uit. Het zag er rijk uit. Buiten? De rij voor een ritje verliep langzaam. De lucht was zwaar van iets anders. Pragmatisme.
Mijn chauffeur kwam mij ophalen van het vliegveld. De straten van Palo Alto zijn wazig. Ik vroeg naar het stadsleven. Hij zei dat hij net de bijl had gekregen. Bij Google.
Beleefd. Rustig. Hij had het nu over fulltime autorijden. Familie ondersteuning. Geen woede. Gewoon de realiteit van overleven nadat de ontslagen toesloegen. Toen vroeg hij naar de technologie. Over de innovatie waar ze allemaal in die tenten mee rondliepen.
Het bleef bij mij hangen. Een menselijke kost tegen de achtergrond van ambitieuze marketing. Op het podium werd rekening gehouden met de 1%. Buiten het podium probeerden mensen de huur te betalen, terwijl de inflatie hard aanwakkerde.
Voor wie is deze technologie eigenlijk bedoeld?*
Dat is de vraag.
Andrew Lanxon heeft het eerder deze week goed gedaan. Hij wees op de vreemde sfeer van advertenties, ervan uitgaande dat we allemaal fit, jong en obsceen rijk zijn. Paris Hilton kwam langs omdat… waarom niet?
Het voelt vervreemdend. Marketing hoort je verbeeldingskracht te vergroten. Je hoeft je niet het gevoel te geven dat je niet in staat bent om te bestaan in een wereld zonder miljoenen dollars op je bankrekening.
Ik heb deze spanning voorgelegd aan Sameer Samat. Hij is president van het Android-ecosysteem bij Google. Wij gingen zitten.
Ik vroeg hem ronduit over de reactie. Het gevoel dat dit spul niet voor gewone mensen is.
Zijn antwoord was vastberaden. Intentionaliteit. Dat is het sleutelwoord. Technologie toegankelijk maken. Handig in de dagelijkse sleur. Niet alleen glanzend speelgoed.
Met Android 17 op komst. Het doel is tijd. Geef mensen hun uren terug.
Samat gaf voorbeelden. Geaarde. Een XR-bril gebruiken om een airconditioner te repareren in plaats van een handleiding te lezen. Helpen met IKEA montage. Hulp bij huiswerk. Deze resoneren. Ze lossen problemen op. Echte problemen.
Dus. Waar waren deze momenten tijdens de keynote?
Weg.
Productteams bouwen voor nut. Marketing bouwt op verwondering. Ze trekken in verschillende richtingen. Het wordt verwarrend. Met welk publiek praat je?
Misschien zijn er drie oplossingen. Simpele verschuivingen.
- Stop de montages. Kies één concreet probleem. Laat het van begin tot eind zien. Een verpleegkundige die handsfree toegang heeft tot patiëntaantekeningen. Een vader die een lek repareert. Geloofwaardige verhalen verslaan vakantierollen. Elke keer.
- Breng echte mensen binnen. Snijd de beroemdheden. Nodig iemand uit die deze technologie in zijn werk gebruikt. Een monteur. Een leraar. Authenticiteit schept vertrouwen beter dan welke actor dan ook.
- Praat over geld. Als het veel kost. Zeg het. Combineer het met inruilplannen. Gemeenschapspartnerschappen. Betaalbare paden zijn belangrijk.
Ik vertrok met gemengde signalen.
Het vertellen van verhalen miste zijn doel. Het negeerde de realiteit van de meesten van ons. De ontslagen ingenieurs. De chauffeurs. De rest van ons leeft met deze technologie.
Het alledaagse repareren is ook krachtig. Misschien zelfs meer dan het oogverblindende. Het aarden van het verhaal zou helpen. Het zou eerlijk voelen.
Minder fantasie. Meer gewoon leven.
Snapt Google het al?
Misschien niet vandaag.
