Het eindigde niet met een verdrag. Of een knal.
Gewoon stilte. En toen, plotseling, veranderde alles.
We hebben een leger gebouwd voor een wereld die niet meer bestaat. Dat is het argument dat Chris Brose aanvoert in de nieuwste aflevering van ‘Interesting Times’. Hij is ook geen leunstoeltheoreticus. Brose voerde het beleid voor Condoleezza Rice. Hij adviseerde John McCain. Hij schreef een boek waarin hij precies voorspelde wat er nu gebeurt. Tegenwoordig leidt hij Anduril, een defensietechnologiebedrijf dat geobsedeerd is door autonome oorlogsvoering.
Vraag uzelf dus dit af: begrijpt u werkelijk de beperkingen die het Pentagon oplegt aan autonome wapens?
“Er staat niet dat je de kill-keten niet mag automatiseren.”
Dat is de maas in de wet. Of beter gezegd: het ontbreken van een deur.
Decennia lang opereerden de Verenigde Staten onder drie gevaarlijke veronderstellingen.
In de eerste plaats zouden we elk conflict met totale technologische dominantie aangaan.
Ten tweede zou die dominantie ongeëvenaard zijn.
Ten derde zou de oorlog snel eindigen.
We hebben niet veel vliegtuigen verloren. We hebben geen schepen verloren. We hebben heel weinig raketten afgeschoten. Dus waarom goedkope exemplaren bouwen? We hebben voortreffelijke machines gebouwd. Dure. Moeilijk te maken. Nog moeilijker te vervangen.
Kijk nu naar Oekraïne.
Kijk naar de afgelopen vier jaar in Oost-Europa. Het script is anders. Rusland probeerde een sprint naar Kiev, een sprintje in Bagdad-stijl. Schok en ontzag.
Het mislukte.
De frontlinies werden steeds harder. Het slagveld werd een probleem van verstoppertje. Artilleriebuizen werden verplichtingen omdat je ze niet kon verbergen. Drones veranderden de calculus. Kleintjes in de hand. Drones voor eenrichtingsaanvallen. Je vliegt ze naar binnen, ze zien het doel en boem. Explosieve lading. Geen piloot om mee naar huis te nemen.
Oekraïne overleefde hiervan. Niet vanwege dure stealth-bommenwerpers, maar vanwege goedkope drones die zich gedragen als geleide raketten. Ze vinden het doelwit dat ze raken het doelwit dat ze weinig genoeg kosten om onmiddellijk te vervangen.
Is de infanterie dood? Nog niet. Machines kunnen terrein veroveren, maar kunnen ze dat ook vasthouden? Kan een robot zich ingraven en artillerie overleven? Wij weten het niet. Het lijkt moeilijk.
Kijk nu naar Iran.
Dit is Oekraïne niet. We sturen niet alleen hulp en kijken toe. We slaan terug. En de wiskunde is lelijk.
Openbare rapporten zeggen dat de VS Iraanse marine-activa tot zinken hebben gebracht. Vernietigde luchtverdedigingsroosters. Hamerde het militair-industriële complex. Standaardmateriaal voor het Amerikaanse leger. Maar Iran vecht nog steeds. Waarom?
Drones voor eenrichtingsaanvallen.
Robotboten verstikken de Straat van Hormuz. Goedkope bedreigingen die regio’s afsluiten. Dit zijn geen futuristische concepten. Ze zijn realiteit. Het Pentagon wist dat Iran ze zou kunnen gebruiken. Hebben ze zich voorbereid op de duur? Waarschijnlijk niet.
De voorzitter van de Joint Chiefs zegt dat ze “voldoende” munitie hebben. Voor wat nu de taak is. Misschien.
“Ik zal altijd meer willen.”
Dat is de lijn van Brose. En hij heeft gelijk als hij het zegt. Omdat het uitgangspunt altijd een snelle oorlog was. Snelle overwinning. Onthoofding. Als het doel verschuift? Als de oorlog maandenlang voortduurt?
De voorraad verdwijnt.
Alleen al tijdens Operatie Epic Fury vuurden de VS ongeveer acht jaar aan Tomahawk-rakettenproductie af. Alleen al de eerste paar dagen. Acht jaar. Over dagen.
Dat wapen is voortreffelijk. Het doet wonderen. Het bouwen duurt ook lang.
Dit gaat terug op die erfzonde. De overtuiging dat we nooit een langdurige oorlog tegen een collega zouden voeren. Nationale defensiestrategieën van tientallen jaren geleden waren gebaseerd op één grote regionale oorlog. Eén theater. Er was geen duur gespecificeerd, maar de implicatie was duidelijk: we zouden winnen voordat de rekeningen arriveerden.
Zijn we klaar voor een grote oorlog? Met China? Met Rusland?
Wat de munitievoorraden betreft, is het antwoord nee. Het is al lang bekend dat we er gewoon voor hebben gekozen om niet naar het grootboek te kijken.
De toekomst van oorlogvoering komt niet. Het is hier. En het lijkt in niets op het leger dat we hebben getraind. Het lijkt wel een zwerm goedkope drones die in de modder jaagt terwijl wij ons zorgen maken over ons glimmende speelgoed.
