Het is niet de goedkoopste. Het is niet het vlaggenschip. De SL3-P bevindt zich in het midden van Leica’s assortiment verwisselbare lenzen, als een compromis waar je van zou moeten genieten. Betere specificaties dan het instapmodel SL3-S. Duurder, ja, maar goedkoper dan de volwaardige SL3. Op sommige gebieden verslaat het zelfs de grote broer.
Er zit een 44 megapixel full-frame sensor in. Er worden 40 frames per seconde in raw opgenomen. Fasedetectie-autofocus met onderwerp volgen zorgt voor de achtervolging. Videomensen geven om ondersteuning voor 8K open gate en Apple ProRes. Allemaal goede eigenschappen. De prijs? £ 5.150 in Groot-Brittannië. Dat komt neer op ongeveer $8.090. Een zwaar prijskaartje, zelfs voor een Duits merk.
Ik heb er een meegenomen naar Isle of Mull, Schotland. Alleen de body en een 28-70 mm f/2.8 zoomlens. Ik heb alles in raw gefotografeerd, licht bewerkt in Adobe Lightroom. Dit is wat er gebeurde toen het weer lelijk werd en het licht goed werd.
Stabiliteit zonder statief
Water vervaagt gemakkelijk. Ik heb de sluitertijd ingesteld op 1/2 seconde. Geen statief. Meestal schudt je beeld uit elkaar. Deze keer niet. De interne stabilisatie hield de rotsen helder. Het water werd zijdeachtige linten.
Statische details blijven stevig zitten terwijl de vloeibare elementen wegsmelten.
Dan een rustiger moment. Het dynamische bereik bedraagt hier ongeveer 15 stops. Ik had het nodig voor de donkere bomen tegen heldere wolken. Het histogram zag er evenwichtig uit voordat ik zelfs maar de computer opende. Weinig bewerking nodig. Soms ziet natuurlijk er beter uit dan verwerkt.
Ik heb een hond gevonden. Schattig. Gefotografeerd met maximale zoom van 70 mm en vervolgens bijgesneden. Nog steeds scherp. De modus Diafragmaprioriteit maakte het gemakkelijk om de foto te maken. Honden wachten niet.
Zwart, wit en grijs
Strandlandschappen zijn vaak saai totdat je de juiste voorgrond hebt gevonden. Een oude verwilderde boomstronk werkte. Ik schakelde over naar monochrome in-camera om te helpen bij het componeren. Door onbewerkt te fotograferen kon ik later naar kleur terugkeren, maar de grijstinten voelden goed aan. Dramatisch. Humeurig. Ik heb een panoramische uitsnede toegevoegd voor een extra filmisch gevoel.
Het begon te regenen. Harde regen. De IP54 -classificatie gaf mij vertrouwen. De meeste mensen zouden zich hebben teruggetrokken. Ik bleef schieten. De vissersboten lagen verlaten. Ik heb het drama later een boost gegeven. Raw-bestanden bieden veel flexibiliteit. Als de camera het niet vastlegde, kon ik het niet repareren. Maar het heeft genoeg gevangen.
Vervolgens ondersteunt de pier. Een blootstelling van 1 minuut. Dat kun je niet in de hand houden. Statief vereist. Mensen schudden te veel.
Vervolgens een belichting van 3,5 minuten. Krankzinnig, echt. Ik heb een PolarPro 10-stops ND-filter gebruikt om het licht te doven. De wolken werden etherische strepen. Het water werd spookachtig stil. Lange sluitertijden vergen geduld, maar de beloning is een scène die tijdloos aanvoelt, vooral onder een grijze lucht.
Eindelijk brak de zon door. Blauwe lucht. Een CalMac-veerboot tufte door het frame, net toen het licht de vuurtoren raakte. Bergen achterin. Drie lagen. Diepte. Het vertelt een verhaal over het eiland, niet alleen over het uiterlijk.
Weer onderweg
Terugreizend naar Edinburgh bood de veerboot nieuwe invalshoeken. Levendige kleuren. Het rode dek contrasteerde scherp met de groene vloer en de blauwe lucht erboven. De vlag in het midden verankerde het oog. Een eenvoudige compositie.
Straatfotografie in de regen. Edinburgh. Door een bushokjeglas. De autofocus negeerde de voetgangers op de voorgrond. Het klikte op de man in de telefooncel. Echte onderwerpdetectie werkt. Het laat zich niet altijd misleiden door diepgaande kwesties.
Nog een voorbeeld: iemand die een foto maakt met zijn telefoon. Het volgen van het onderwerp bleef doorgaan. Je ziet het moment. Jij schiet. De camera zorgt voor de focus. Geen gedoe met contrast of gezichten.
Daarna handmatige scherpstelling. Gewoon geluk. Dichtbij een autoraam komen. Een kleine hond die uitkijkt. Treurige ogen. Snel. Scherp. Soms doet technologie er niet toe. De timing wel.
Vonnis
De SL3-P is een solide machine. Met de hand gebouwd. Voelt duur. Beeldkwaliteit komt overeen met de reputatie.
Is dit de camera voor mij? Nee. Het voelt teveel aan als een Sony of Nikon. Veilig. Efficiënt. Waar is de Leica-ziel? De Q3 43 die ik bezit is kleiner, heeft een vaste lens en geeft me meer plezier.
Maar misschien geef je niets om ‘ziel’. Als je lensflexibiliteit met L-vatting wilt (Leica, Sigma, Panasonic, enz.), commerciële videospecificaties en een body die Schotse regen aankan, dan is dit het.
Een ‘doe alles’-camera. Praktisch. Betrouwbaar.
Misschien is bruikbaarheid zijn eigen soort sensatie.
