Wyświetlacze OLED są bardzo cienkie. Mówimy o stosie materiałów o grubości 100–500 nanometrów. To około 200 razy mniej niż grubość ludzkiego włosa. Jest to półprzewodnikowe urządzenie półprzewodnikowe. W przeciwieństwie do starszych technologii nie opiera się na podświetleniu. Zamiast tego sam materiał emituje światło.
Większość wyświetlaczy OLED wykorzystuje dwuwarstwową konstrukcję swoich komponentów organicznych. Niektórzy ludzie używają 3 warstw. Dodatkowe warstwy trójwarstwowej struktury jedynie pomagają w przenoszeniu elektronów z katody do warstwy emitującej światło. W tym artykule skupiono się na prostszej architekturze dwuwarstwowej. Jest to podstawa większości wyświetlaczy konsumenckich.
Anatomia panelu OLED
Tworzenie rastra wymaga precyzyjnego nakładania warstwa po warstwie. Jeżeli stos warstw odbiega nawet o nanometr, zmieni się balans kolorów lub ekran ulegnie awarii. Z tego właśnie składa się produkt końcowy.
- Tło : To jest podstawa. Możesz użyć przezroczystego plastiku, szkła lub cienkiej folii. Zapewnia fizyczne wsparcie dla wszystkich pozostałych warstw.
- Anoda : Ta warstwa jest przezroczysta. Jego zadaniem jest usuwanie elektronów. Z fizyki, gdy prąd elektryczny przepływa przez urządzenie, do mieszaniny dodaje się „dziurę”.
- Warstwy organiczne : Są to składniki aktywne. Składają się z cząsteczek organicznych lub polimerów.
- Warstwa przewodząca : Ta warstwa przesuwa „dziurę” z anody do środka. Składa się z organicznych cząsteczek plastiku. Często stosowanym tutaj polimerem jest polianilina.
- Warstwa emitująca światło : Tutaj dzieje się magia. To tutaj generowane jest światło. Warstwa przewodząca wykorzystuje inne organiczne cząsteczki tworzywa sztucznego. Przenosi elektrony z katody. Do tej warstwy często stosuje się polimer polifluorenowy.
- Katoda : Ta warstwa wprowadza elektrony, gdy urządzenie jest włączone. W zależności od rodzaju produkowanego wyświetlacza OLED może on być przezroczysty lub nieprzezroczysty.
Głównym problemem przy tworzeniu takich ekranów jest nakładanie tych warstw organicznych na podłoże. Nie można ich po prostu przykleić. Proces ten wymaga niezwykłej precyzji. Producenci zdecydowali się na trzy główne metody jego wdrożenia.
Rozpylanie próżniowe: stara gwardia
Tradycyjna metoda nazywa się osadzaniem próżniowym lub próżniowym odparowaniem termicznym (VTE). Brzmi to jak procedura science fiction i rzeczywiście nią jest.
Cząsteczki organiczne umieszcza się w komorze próżniowej. Delikatnie podgrzewa się je, aż odparują. Następnie pozostawia się je do kondensacji w postaci bardzo cienkiej warstwy na schłodzonym podłożu. To jak robienie karmelu, ale na poziomie atomowym.
Ta metoda działa. Ale to jest drogie. Jest to również nieskuteczne. W procesie tym tracona jest znaczna część materiału. W przypadku małych, wysokiej klasy wyświetlaczy może to być akceptowalne. Do masowej produkcji? Niedobrze.
Organiczne osadzanie z fazy gazowej: bardziej efektywny sposób
Jest ono zastępowane przez organiczne osadzanie z fazy gazowej (OVPD). Metoda ta zmienia nieznacznie fizykę procesu, aby obniżyć koszty.
OVPD zamiast czystej próżni wykorzystuje niskociśnieniową komorę reaktora z gorącymi ścianami. Wprowadza się gaz nośny. Gaz transportuje odparowane cząsteczki organiczne do schłodzonego podłoża. Podobnie jak w VTE, cząsteczki kondensują się, tworząc cienką warstwę.
Dlaczego warto używać gazu? Zwiększ wydajność. Obniż koszty produkcji wyświetlaczy OLED. Korzystając z mediów zyskujesz lepszy zasięg i ograniczasz straty. Jest to praktyczne ulepszenie w porównaniu z prostą metodą odparowania termicznego.
Druk atramentowy: przyszłość dużych ekranów?
Najbardziej rewolucyjną metodą jest druk atramentowy.
Wyobraź sobie zwykłą drukarkę biurową. Teraz wyobraź sobie, że natryskujesz płynne polimery emitujące światło na arkusz plastiku. Zasadniczo to właśnie tutaj się dzieje. OLED-owe
