New York City legde stenen. Een middelbare school met AI-thema. Het grootste district van de VS. Toen trok abrupt de stekker eruit. Leiderschap citeerde angst. Ouders waren bang. De tegenreactie was nationaal.
Snel. Onveilig. Het etiket bleef hangen.
Hier is het probleem. Adoptie gebeurt sowieso overal. Kinderen gebruiken de technologie. Sommigen zeggen dat het een overbelast systeem bespaart. Vult gaten. Anderen noemen het een generatiefout. Slecht voor de ontwikkeling. Slecht voor de hersenen.
Wij vroegen rond. Ouders, veiligheidshaviken, technologie-CEO’s, een staatsvertegenwoordiger die wetten wil. Dit is wat zij denken dat er op het spel staat.
Slingers en draaipunten
Geschiedenis rijmt, zegt Dylan Arena van McGraw Hill. Eerste computers. Dan tabletten. Nu AI.
Het is een cyclus. Een ‘wiebelige spiraal’. AI is niet nieuw. Het wordt gewoon weer luid.
“Het gesprek moet over impact gaan.” – Melissa Loble
Loble van Instructure maakt het punt duidelijk. Voeg geen tools toe voor een hype. Gebruik ze met een doel. Ze zegt dat de voordelen reëel zijn, op voorwaarde dat je een plan hebt.
Techneuten willen poorten. Mensen in de lus. Minder werk voor docenten. Ze beweren dat kinderen moeten weten hoe AI werkt. Of ze het nu gebruiken of niet. Onwetendheid is een risico.
Naria Santa Lucia van Microsoft is het eens over snelheid. De vraag is enorm. Vragen zijn luider.
“Wij geloven dat de echte kans niet ligt in het pauzeren van de vooruitgang, maar in het vormgeven ervan”, zegt ze. “Maak kennis met dat moment met een opzettelijk ontwerp.”
Leah Belsky van OpenAI beschouwt het als een partnerschap. ChatGPT voor leraren is er om de spreekvaardigheid op te bouwen. Niet te vervangen. Maar wacht: die grote gereedschappen zijn nog steeds buitengesloten van het basis- en voortgezet onderwijs. Voor nu. OpenAI en Anthropic houden hun klaslokaalproducten alleen in het hoger onderwijs.
Maggie Shiels van Google wijst naar Chromebooks. Leraren hebben de regie. Gemini for Education bestaat, maar is niet bedoeld voor jongeren onder de 18 jaar. Chats zijn geen trainingsgegevens. Privacy geldt… meestal.
Toch maakt iedereen zich zorgen. De schermtijd is hoog. Onderzoek is mager. Loble vat samen:
“Het antwoord is geen hype… het is bewijs.”
Kun je de elektriciteit loskoppelen?
Voorstanders zien oplossingen. Aandeleninstrumenten. Vertaling voor niet-moedertaalsprekers. Hulp voor kinderen zonder begeleiding thuis.
Ashish Bansal van StarSpark.AI trekt een grens. Er is een verschil tussen generieke chatbots en op onderwijs gerichte software. Moratoriums schaadden het gespecialiseerde werk.
Amanda Bickerstaff neemt een harder standpunt in. Je kunt het niet stoppen.
“Het kan niet worden ingeperkt.”
Ze vergelijkt generatieve AI met het raster of het web. Een onderliggende kracht. Niet zomaar een app. Proberen het te verbieden is strijden tegen de natuurkunde.
Zelfs de vakbonden zijn er niet helemaal tegen. Randi Weingarten van de AFT noemt AI de grootste industriële revolutie sinds mensenheugenis.
Maar – grote maar. Geen AI-gerichte instructies voor kleine kinderen. Basisscholen blijven analoog. Laat docenten eerst leren. Geef ze kracht. AFT lanceerde vorig jaar een academie met Microsoft en OpenAI. Onderwijs is belangrijker dan paniek.
De pauzelobby
Op 16 april schreven 250 groepen een brief. Een moratorium van vijf jaar. Over AI in het klaslokaal. In de VS en Canada.
Dit was niet nieuw. Ouders uit New York hadden eerder twee jaar vrijaf gevraagd. Getriggerd door het opiniestuk van Liat Olenick. Een leraar. Een ouder.
Ze beschouwt Big Tech als verraderlijk.
“Onze kinderen zijn niet de klant… zij zijn het product.”
Olenick zag chatbots zoals Amira in basisschoollokalen terechtkomen. Geen transparantie. Ze sloot zich aan bij activisten. Ze willen het experiment niet. Ze zijn bang voor cognitieve hits. Het kritische denken valt weg. Hersenen mist.
Josh Golin van Fairplay ziet de schermverslaving toenemen. Cognitieve vermoeidheid. AI versnelt elke bestaande edtech-fout.
Ouders in LA zien ook dollartekens. Anya Meksin noemt het het Wilde Westen. Scholen als proefkonijnen.
Wetgevers willen een adempauze. Vertegenwoordiger Angela Arsenault zegt dat de regelgeving achterloopt op innovatie. Met sociale media zijn we achterop geraakt. Nu racen we met AI.
“Het idee dat AI beter zal differentiëren dan ik is Orwelliaans”, zegt docent Joe Clement. Hij schreef mee aan Screen Schooled.
Hij ziet hoe rijke privéscholen de gadgets dumpen. Keer terug naar boeken en mensen. Terwijl openbare scholen verdrinken in schermen. Gelijkwaardigheid is de leugen, zegt hij. Rijke scholen huren docenten in. Arme scholen huren bots in.
“Ze gaan achter onze belasting aan… die is buitengewoon kostbaar.”
Meksin weet het. Dit zijn geen non-profitorganisaties. Het zijn jachten op miljardendollars. Gewijnd. Gedineerd. Verkocht aan districten die geen ideeën en budget meer hadden.
Zelfs kleine EdTech-spelen draaien vaak op GPT-modellen. Je kunt het kernmodelprobleem niet uitbesteden.
Wie beslist?
Verwarring wint. Het ministerie van Onderwijs gaf in 2025 richtlijnen, maar liet lokale scholen hun lot bepalen. Een vacuüm van leiderschap.
Weingarten zegt dat federale mensen de biedingen van Big Tech opvolgen. Het negeren van de kamer.
Dus leraren worstelen. Ouders vechten. Districten verschuilen zich achter geheimhoudingsverklaringen van leveranciers. Studenten loggen gewoon in.
Het is het luidste wat het onderwijs ooit heeft gezien. En we hebben nog steeds geen antwoord.
Alleen maar lawaai.
