Nachtelijke paniekaanvallen hebben specifieke geluiden. Dit is het kraken van vloerplanken. Je bent aangespoeld, ingestopt, klaar om weg te drijven – en dan herinner je je de lamp. Of erger nog, je realiseert je dat je telefoon met de voorkant naar boven ligt en gloeit als een sirenelied. Bij Brick betekent dat opstaan, naar de andere kamer strompelen en op de NFC-tag tikken. Fysieke inspanning voor digitale discipline. Pijnlijk maar noodzakelijk.
Of dat dacht ik toch.
Gisteravond deed ik precies dat. Opgestaan. Tikte op de steen. Terug in bed. Toen ik de app later opende, merkte ik iets vreemds op. De hoofdknop was niet alleen van kleur veranderd. De tekst luidde: “Tik of houd op Brick.”
Ik hield het vast.
De telefoon is vergrendeld. Ik bleef in bed liggen.
Het is een kleine verschuiving. Het voelt enorm. Brick, de kleine puck die NFC gebruikt om afleiding te blokkeren, is veranderd in een afstandsbediening. Soort van. Het bedrijf beweert dat ze de schermtijd voor gebruikers hebben gehalveerd. Mijn vrouw en ik delen één steen omdat deze meerdere profielen ondersteunt. Het werkwoord “stenen” is in onze woordenschat terechtgekomen zonder vermelding in het woordenboek. Nu heeft het een bereik.
Wat is er eigenlijk veranderd?
Oude manier: raak de telefoon tegen de steen aan. Instant stilte. Apps worden donker.
Nieuwe manier: dat doe je nog steeds. Of je blijft lui. Je opent de app. Je houdt de knop ingedrukt. Je telefoon blokkeert op afstand.
Waarom zeiden ze dat niet gewoon?
Een woordvoerder vertelde me dat de functie er altijd was, verborgen in de code, wachtend. Ze hebben de gebruikersinterface zojuist laten schreeuwen. Enkelen van ons op kantoor zweren bij Brick. We hadden de knopoptie vóór de update niet gezien. Het was niet verborgen vanwege boosaardigheid. Gewoon slecht zicht. Nu is het vooraan en in het midden.
Er zit natuurlijk een addertje onder het gras. Je kunt het niet op afstand ongedaan maken.
Probeer het. Je zult het niet leuk vinden. Als je via de app zou kunnen ontgrendelen, valt het hele fysieke discipline-gedoe in duigen. Brick vertrouwt op de wrijving van beweging. Je moet er naartoe lopen. Je moet op de NFC-antenne tikken. Het dwingt een pauze af. Als het allemaal digitaal zou zijn, zou het gewoon een timer zijn. Nutteloos tegen doom-scrollen.
Hier zit dus de valkuil. Je houdt vast om van je bank af te sluiten. Dan besef je dat je de GPS nodig hebt om ergens heen te rijden. Je kunt niet op de app tikken om te ontgrendelen. Je bent buitengesloten.
Tenzij je je nood-unbricks nog hebt. Vijf van hen. Bewaar ze. Geef ze niet uit aan een moment van luiheid waardoor u strandt.
Het werkt. Het is handig. Het herinnert ons er ook aan dat we onze eigen bedrading te slim af proberen te zijn met kleine stukjes plastic en magnetische velden.
Wat gebeurt er als je het label kwijtraakt in de was? 🤷♂️
