OLED’s zijn erg dun. We hebben het alleen over stapels materiaal met een dikte van 100-500 nanometer. Ongeveer 1/200 van de grootte van een mensenhaar. Het is een halfgeleiderapparaat in vaste toestand. In tegenstelling tot oudere technologieën is het niet afhankelijk van achtergrondverlichting. In plaats daarvan straalt het materiaal zelf licht uit.
De meeste OLED’s gebruiken een tweelaags ontwerp voor hun organische componenten. Sommigen gebruiken 3 lagen. De extra lagen van de drielaagse structuur helpen alleen bij het overbrengen van elektronen van de kathode naar de emitterende laag. Dit artikel richt zich op de eenvoudigere tweelaagse architectuur. Dit is het werkpaard van de meeste consumentendisplays.
De anatomie van een OLED-paneel
Het bouwen van een scherm vereist nauwkeurige gelaagdheid. Als de stapel een nanometer afwijkend is, verandert de kleurbalans of sterft het scherm. Dit is wat het eindproduct vormt.
- Substraat : Dit is de basis. U kunt doorzichtig plastic, glas of dunne folie gebruiken. Het biedt fysieke ondersteuning voor al het andere.
- Anode : Deze laag is transparant. Het draait allemaal om het verwijderen van elektronen. In natuurkundige termen: wanneer een elektrische stroom door een apparaat wordt geleid, wordt er een “gat” aan het mengsel toegevoegd.
- Organische lagen : dit zijn de actieve ingrediënten. Ze bestaan uit organische moleculen of polymeren.
- Geleidende laag : deze laag verplaatst het “gat” van de anode naar het midden. Gemaakt van organische plastic moleculen. Een veelgebruikt polymeer dat hier wordt gebruikt, is polyaniline.
- Emissieve laag : hier gebeurt de magie. Hier wordt licht gegenereerd. De geleidende laag maakt gebruik van verschillende organische plastic moleculen. Transporteert elektronen van de kathode. Polyfluoreen is een gebruikelijk polymeer voor deze laag.
- Kathode : deze laag injecteert elektronen wanneer het apparaat wordt ingeschakeld. Afhankelijk van het type OLED dat wordt vervaardigd, kan deze transparant of ondoorzichtig zijn.
Het grootste obstakel bij het maken van deze schermen is het aanbrengen van deze organische lagen op het substraat. Je kunt ze niet zomaar opplakken. Dit proces vereist uiterste precisie. Fabrikanten hebben gekozen voor drie belangrijke methoden om dit te bereiken.
Vacuümafzetting: de oude garde
De traditionele methode heet vacuümdepositie of vacuüm thermische verdamping (VTE). Het klinkt als een sciencefictionprocedure, en dat is het ook.
De organische moleculen worden in een vacuümkamer geplaatst. Ze worden zachtjes verwarmd totdat ze verdampen. Vervolgens laat men ze condenseren als een zeer dunne film op een gekoeld substraat. Het is net als het maken van kandijsuiker, maar dan op atomair niveau.
Deze methode werkt. Maar het is duur. Dit is ook inefficiënt. Daarbij gaat veel materiaal verloren. Voor kleine high-end beeldschermen kan dit acceptabel zijn. Voor massaproductie? Niet zo veel.
Organische dampfasedepositie: een efficiënter pad
Voer Organische Vapour Phase Deposition (OVPD) in. Deze methode verandert de fysica enigszins om kosten te besparen.
OVPD maakt gebruik van een lagedrukreactorkamer met warme wanden in plaats van puur vacuüm. Er wordt een draaggas geïntroduceerd. Het gas transporteert de verdampte organische moleculen naar het gekoelde substraat. Net als VTE condenseren de moleculen tot een dunne folie.
Waarom de moeite nemen om gas te gebruiken? Verhoog de efficiëntie. Verlaag de OLED-productiekosten. Door een vervoerder te gebruiken, krijgt u een betere dekking en vermindert u de verspilling. Dit is een praktische upgrade van de ruwe thermische verdampingsmethode.
Inkjetprinten: de toekomst van grote schermen?
De meest disruptieve methode is inkjetprinten.
Stel je een standaard kantoorprinter voor. Stel je nu voor dat hij vloeibare, lichtgevende polymeren op een stuk plastic spuit. Dat is in essentie wat hier gebeurt. OLED
