De evolutie van de dood in videogames: van keyframes tot Ragdoll-fysica

14

De dood is het ergste. Het maakt niet uit of het in het echt gebeurde of op een Nintendo-cartridge. In het spel betekent dit meestal het beëindigen van een gevechtsronde, het mislukken van een level of het verliezen van niet-opgeslagen voortgang. Maar in oudere spellen was falen niet alleen maar een spelstraf. Het is visueel teleurstellend.

De personages stoppen niet zomaar met bewegen. Ze bewegen onhandig van staan ​​naar liggen. Soms is het verdeeld in pixels. In sommige gevallen kan het volledig verdwijnen. Dit gebeurde omdat vroege ontwikkelaars vertrouwden op keyframe-animatie. Elke functie is een voorgeprogrammeerde lus. Spring, laat vallen, land, herhaal. Elke keer wordt dezelfde animatie herhaald, ongeacht de context. Deze doodlopende wegen voelen beklemmend. Ze doorbreken de inbedding. Ze zorgen ervoor dat de wereld plat aanvoelt.

Laten we snel vooruitspoelen naar vandaag. De digitale dood is veranderd. Het wachten is nu op Gore’s commentaar. Mijn botten waren gebroken. Liters bloed. Maar ook het realisme van het lichaam is dramatisch veranderd. Het geheime ingrediënt is Ragdoll Physics.

Wat is ragdoll-fysica?

Ragdoll-fysica is een soort procedurele animatie. In plaats van vooraf opgeslagen clips af te spelen, berekent de game op basis van de fysica-engine hoe je lichaam moet bewegen. De resultaten lijken op mensen. Soms is het heel nauwkeurig. Andere keren is het leuk. Zwakte in ledematen. Het lichaam is gedraaid. Ik voel me een lappenpop met te veel tequila.

Wanneer het zorgvuldig wordt geïntegreerd door ontwikkelaars, kan het effect subtiel maar krachtig zijn. Voeg realiteit toe aan chaotische scènes. Overweeg een first-person shooter. Schiet de vijand neer met het jachtgeweer. Slachtoffers laten de animatie “dood” niet zien. De motor reageert op schokken.

Schouders stoten? Buig uw bovenlichaam naar achteren om de kracht te absorberen.
Heeft het je een klap in je maag gegeven? De rol verdubbelt. Dan valt het naar voren.
Ieder sterfgeval is uniek. Alle reacties worden in realtime berekend.

Dit is meer dan een eenvoudige visuele stijl. Dit is ingewikkelde wiskunde. Programmeurs zijn voortdurend bezig met het verfijnen van algoritmen om virtuele objecten zich als gesimuleerde objecten te laten gedragen. Het doel is niet alleen om er authentiek uit te zien. Het gaat om een ​​gevoel van authenticiteit.

Animatie-engine

Deze verandering is gebaseerd op een krachtige game-engine achter de schermen. Deze systemen zijn bestand tegen zwaar tillen. Zij beheersen conflicten. Simuleert de zwaartekracht. Ze vertragen. Zonder deze ziet het ragdoll-effect eruit als een problematische polygoon. In plaats daarvan biedt het een laag interactiviteit die statische animatie niet kan bieden.

De overstap van keyframes naar procesreacties verandert de manier waarop we mislukkingen ervaren. Dit is niet langer alleen maar een spel op het scherm. Dit is een fysiek resultaat. Als je midden in de chaos even stilstaat, besef je de ernst van het geweld.

Ontwikkelaars jagen al jaren op de geesten van de werkelijkheid. Ze hebben zwaartekracht, snelheid en momentum in de code ingebed om alles te besturen, van racebanen tot platformsprongen. Zonder deze onzichtbare regels mist het spel structuur. Het is gewoon een zwevende polygoon.

Karaktersterfgevallen waren voorheen statisch. invloed. Het is elke keer dezelfde animatie. Origineel maar praktisch. De hardware is sindsdien verbeterd. Een speciale GPU vermindert de CPU-werklast. Graphics worden duidelijker. Voeg diepte toe aan het spel. En Death Animation werd eindelijk wakker.

Bullet Shock-revolutie

In games als Halo en Max Payne begonnen lichamen te verschijnen die geschokt waren door ballistiek. Het is geen vooraf gerenderde clip. Reageer in realtime. Rockstar Games onderzocht dit met Grand Theft Auto. Natuurlijk licht. Het menselijk lichaam beweegt met verbazingwekkende precisie. Wat is het geheim? Ragdoll-fysica.

In plaats van kant-en-klare loops te bouwen, bouwden de programmeurs personages die in realtime op muren, bommen en kogels reageerden. Het is niet perfect. Maar het is geloofwaardig. Games hebben nog nooit zo realistisch gevoeld.

Hitman: Codenaam 47 was een early adopter. Sla de vijand neer. Sleep het zacht rollende frame. de uniformen stelen. De kogel sloeg met overdreven kracht in. De natuurkunde is nog steeds niet geheel overtuigend. Maar de illusie blijft. De spelers merkten het verschil.

Onderste laag: Verlet-integratie

Hitman vertrouwt op Verlet-integratie. Dit is een algoritme dat de bewegingswetten van Newton toepast op computeranimatie. Beschouw het skelet als punten die met elkaar verbonden zijn door regels. Eenvoudig. Effectief. Gebruikt minder CPU-tijd dan complexe simulaties. Efficiëntie is belangrijk. Je ziet meer vijanden op het scherm zonder dat de framesnelheid daalt.

Vroege lappenpoppen hadden echter hun beperkingen. Ze flopten te veel. Of niet genoeg.

Hybride Ragdoll: halverwege

De Hybride Ragdoll -fysica combineert real-time simulatie met vooraf gemaakte animaties. Jurassic Park: Trespasser heeft het gebruikt. Personages vallen niet zomaar uit elkaar; ze kwamen in botsing. Zij bogen. Ze bewegen meer dan levende wezens.

Toch merkten de hersenen storingen op. Ledematen draaiden onnatuurlijk. De interactie voelt een beetje vreemd. Veel beter. Maar het is niet natuurlijk genoeg.

Procedurele animatie: huidige grenzen

Procedurele animatie is de laatste stap. Geen vooraf bepaalde clips. Alles in het spel reageert altijd op de natuurkunde. Doodsanimaties zijn er slechts een deel van. Elke actie, elke botsing, elke interactie met de omgeving is realtime. Het is overtuigender. Het is meeslepender.

De verschuiving van statische clipping naar dynamische responsiviteit verandert de manier waarop spelers virtuele werelden ervaren. Het gaat er niet alleen om dat je er authentiek uitziet. Het gaat erom dat je je echt voelt. Wanneer het personage op de klap reageert, gelooft de speler in de uitkomst. Dit geloof veranderde alles.

Het spel is nog niet perfect. Ledematen clip. Natuurkunde pauze. De kloof wordt echter kleiner. We naderen een wereld waarin elke beweging een fysiek gewicht heeft. De dood is geen tussenfilmpje. Dit is het resultaat.

Het verandert de manier waarop we spelen.

Hoe de fysica van #ragdoll de dood van games verandert in hilarische chaos

Als het podium een fysica-engine is, zijn de geanimeerde personages slechts poppen. De fysica van Ragdoll ziet er realistisch uit omdat het personage bestaat uit stijve delen die met elkaar zijn verbonden in een systeem dat lijkt op een skelet uit de echte wereld. Wanneer ze beschadigd zijn, floppen, slingeren en stuiteren de lichamen over het scherm.

De wiskunde en natuurkunde zijn uiterst geavanceerd, en zelfs vandaag de dag moeten de CPU-kracht en verwerkingsalgoritmen nog een manier vinden om een ​​instortende mensachtige vorm perfect na te bootsen. Het resultaat is vaak hilarisch, waarbij de gelede ledematen van de personages op allerlei onrealistische en belachelijke manieren kronkelen en stuiteren, zoals een lappenpop die van een trap af rolt. Veel van de huidige online games, zoals Happy Wheels, profiteren van dit effect en bieden in feite crashtest-dummy’s om te martelen en door allerlei dwaze en bizarre scenario’s te slingeren.

Veel moderne, eenvoudige spellen gebruiken ragdoll-fysica om de actie op het scherm minder gewelddadig en cartoonachtiger en leuker te maken. In moderne games overschaduwen de elementen plezier en entertainment echter de verfijndheid van de natuurkunde.

Euphoria-engine en realtime reacties

Een van de meest geavanceerde animatie-engines heet Euphoria, gemaakt door NaturalMotion. Euphoria wordt gebruikt in zeer populaire games zoals Star Wars: The Force Unleashed, Red Dead Redemption en Grand Theft Auto 4.

NaturalMotion beweert dat Euphoria de lichaamsbewegingen van elk deel van elke scène in realtime kan simuleren, inclusief de spieren en het motorsysteem van het personage. Een personage kan bijvoorbeeld bang worden gemaakt door het geluid van een machinegeweerexplosie of proberen zijn val te breken wanneer hij uit een bewegend voertuig valt. Uiteindelijk bieden dit soort games een boeiendere game-ervaring.

Ragdoll-fysica waarmee personages realistisch kunnen floppen wanneer ze worden verslagen, de ruggengraat van moderne game-animatie is skeletanimatie. Deze mysterieuze engine zorgt ervoor dat je digitale avatar eruit ziet als een levend persoon, en niet als een verschuifbare kartonnen uitsnede.

In principe is het systeem gebaseerd op twee verschillende lagen. De eerste is het gaas. Huid, pantser en kleding zijn zichtbaar voor de speler. De andere is het tuig of het skelet. Deze stijve basisstructuur ondersteunt het gaas en bepaalt de beweging ervan. Zie dit als een geleed lichaam, dat bestaat uit een reeks stijve delen die met elkaar zijn verbonden door verbindingen.

De programmeur laat deze gewrichten niet zomaar vrij draaien. Ze stellen strikte grenzen en beperkingen. Een hoofd kan je hoofd niet 360 graden draaien of onder de kin stoppen. De pols kan zwaaien en draaien, maar alleen in een bepaald bewegingsbereik dat de menselijke anatomie nabootst. Als de hoek de geprogrammeerde limiet overschrijdt, stopt de beweging. Dit voorkomt vreemde vervormingen die de meeslepende ervaring verstoren.

Hergebruik van het digitale skelet

Zodra de ontwikkelaar een skeletframework voor één personage heeft gebouwd, hoeft het volgende personage niet helemaal opnieuw te worden opgebouwd. Je kunt dezelfde basis voor meerdere karakters gebruiken. Ze kunnen effectief in de virtuele wereld worden geplaatst door simpelweg het uiterlijk van het oppervlak te veranderen, d.w.z. door het gaas te veranderen om verschillende rassen, klassen of typen vijanden vorm te geven.

Deze efficiëntie komt voort uit het feit dat skeletanimatie gebaseerd is op kinematische ketens of bomen. Dit is een hiërarchische structuur. De onderdelen zijn met elkaar verbonden. Wanneer het dijbeen beweegt, volgt het onderbeen. Deze beweging rimpelt langs de ketting.

Het programmeren van een dergelijke oorzaak-en-gevolgrelatie in een digitale omgeving is moeilijk. Ontwikkelaars gebruiken vaak het Featherstone-algoritme, genoemd naar Roy Featherstone, expert op het gebied van gelede lichaamsdynamiek. Deze methode helpt bij het berekenen hoe krachten worden overgedragen via verbonden ledematen.

De wiskunde achter de beweging

Om een personage er geloofwaardig uit te laten zien, is een zware gegevensbelasting vereist. De programmeur moet rekening houden met de geometrie van elk lichaamsdeel en de relatieve positie ervan in de 3D-ruimte. Ze definiëren beperkingen en regels voor verbindingen en connectiviteit, en berekenen tegelijkertijd ook de ruimtelijke traagheid.

Al deze elementen worden beschreven met behulp van wiskundige algoritmen en natuurkundige motoren. Animators gebruiken software zoals CAD om deze geometrische karakters gezamenlijk op te bouwen. Ze construeren letterlijk een digitaal wezen van binnenuit. Alleen dan kan dat wezen in de digitale omgeving worden geïntegreerd.

Ongeacht wie ze maakt, de natuurkunde drijft moderne videogames aan. Het maakt niet uit of de natuurkunde wetenschappelijk accuraat is of gewoon grappig genoeg om je aan het lachen te maken. Het punt is dat de natuurkunde het spel boeiender maakt. Met grotere budgetten en krachtigere hardware wordt verwacht dat de fysica-engines complexer, eleganter en rommeliger zullen worden.