Jak wybrać odpowiednie formaty dźwięku przestrzennego dla swojego kina domowego

20

Prawdopodobnie już wiesz, że amplituner A/V działa jak mózg, wydobywając dźwięk cyfrowy ukryty w sygnale wideo i przekazując jego moc do odpowiednich głośników. Problem w tym, że nie wszyscy odbiorcy „mówią” tym samym językiem. Ten „język” nazywa się formatami. Obecnie na rynku trwa konfrontacja dwóch gigantów: Dolby Laboratories i Digital Theatre Systems (DTS).

Dolby oferuje rodziny Dolby Digital i Dolby Pro Logic. DTS oferuje własną serię formatów DTS Digital Theatre Sound. Lista opcji może wydawać się przytłaczająca. Podzielmy to na części i podkreślmy, co jest naprawdę ważne dla Twojego systemu.

Różnica kompresji

Kiedy pytasz: „Jaki format dźwięku przestrzennego jest najlepszy?”, odpowiedź zwykle sprowadza się do kompresji. Kodowanie DTS zapewnia mniejszą kompresję niż kodowanie Dolby. Mniej danych upakowanych na mniejszej przestrzeni oznacza mniej artefaktów. Wynik? Dźwięk DTS jest ogólnie czystszy, wyraźniejszy i bardziej szczegółowy.

Ale są też kompromisy. DTS jest mniej powszechny w przypadku płyt DVD i programów telewizyjnych. Większość płyt ma opcję dźwięku Dolby. Niektóre płyty oferują DTS jako utwór bonusowy, ale trzeba go poszukać. Jeśli oglądasz głównie telewizję naziemną lub standardowe płyty DVD, Dolby jest bezpieczniejszym wyborem ze względu na kompatybilność. Jeśli posiadasz wysokiej klasy kolekcję Blu-ray, warto poszukać większej ilości treści DTS.

Konfiguracja głośników: 5.1, 6.1, 7.1

Kupując odbiornik, musisz podjąć dwie decyzje. Po pierwsze, czy wsparcie DTS jest dla Ciebie ważne? Po drugie, ile głośników chcesz umieścić w swoim pokoju?

Standardy branżowe koncentrują się na liczbie kanałów. Wskazano 5.1, 6.1, 7.1. Liczba „.1” nie jest kropką dziesiętną. Wskazuje kanał subwoofera. Subwoofer odpowiada za efekty niskich częstotliwości (LFE). Eksplozja zamienia się w dudnienie w klatce piersiowej, powodując wibracje pociągu. Bez tego sceny akcji wydawałyby się płaskie.

Oto rozkład typowych konfiguracji.

Dźwięk przestrzenny 5.1

To jest punkt wyjścia. Masz pięć głośników i subwoofer. Głośniki przednie mają prosty układ: lewy, środkowy i prawy. Głośniki tylne lewy i prawy są umieszczone z tyłu lub po bokach.

Większość odbiorników z łatwością poradzi sobie z taką konfiguracją. Dolby Digital, Dolby Pro Logic II i DTS 5.1 obsługują tę konfigurację. W zestawie znajduje się także DTS 96/24, który wykorzystuje format 5.1-kanałowy do odtwarzania dźwięku z tą samą częstotliwością próbkowania, z jaką został nagrany. Dokładność jest zachowana, ale wymagany jest odpowiedni materiał źródłowy.

Dźwięk przestrzenny 6.1

Ta konfiguracja opiera się na systemie 5.1 z dodatkiem tylnego kanału. Teraz zobaczysz 6 lub 7 głośników i subwoofer. Pytanie brzmi gdzie umieścić dodatkowe głośniki.

Dolby Digital EX dzieli jeden dodatkowy kanał pomiędzy lewy i prawy tylny głośnik, tworząc szerszą tylną ścianę dźwięku. DTS-ES przyjmuje inne podejście. Instaluje jeden środkowy głośnik tylny. Kiedy jest umieszczony centralnie z tyłu, łatwiej jest zidentyfikować dźwięki dochodzące z tyłu. DTS Neo:6 obsługuje także formaty 6-kanałowe, zazwyczaj tworząc symulowany kanał tylny ze źródła stereo.

Musisz ocenić swój pokój. Czy za sofą jest miejsce na głośniki? A może chcesz całkowicie wciągających wrażeń dzięki głośnikom bocznym i tylnym? Wybór układu określa układ fizyczny. Lokalizacja określa poziom immersji.

Różnice w tylnych kanałach

Większość ludzi myśli o dźwięku przestrzennym jako po prostu zwiększaniu głośności. Ale to nieprawda. Wszystko zależy od lokalizacji.

Weźmy jako przykład Dolby Pro Logic IIx. To tutaj konfiguracja 7.1 staje się przełomem. Dlaczego? Ponieważ lewy i prawy tylny głośnik mają osobne kanały.

W starszych systemach jeden sygnał audio był zwykle rozdzielany pomiędzy dwa tylne głośniki. Podzielili się obciążeniem. Szczegóły zostały utracone.

Dolby Pro Logic IIx tego nie robi. Wysyła różne dane do lewego i prawego tylnego głośnika. Mimo wszystko. Dokładnie.

To coś więcej niż tylko aktualizacja specyfikacji. To jest klarowność przestrzeni dźwiękowej. Możesz usłyszeć, co dzieje się za tobą, bez zamieszania mieszanych sygnałów. Pole dźwiękowe rozszerza się. Zanurzenie się pogłębia.

Który tryb brzmi lepiej? Taki, który dokładnie wie, gdzie jesteś w pokoju. Albo ten, który zgaduje?

Na scenę wszedł telewizor

Dźwięk to silnik kina domowego, ale bądźmy szczerzy. Kiedy wchodzisz do pokoju, twój wzrok od razu pada na ekran. Telewizja jest w centrum wszystkiego. To pierwsza rzecz, którą zauważasz. Głośniki cicho wykonują swoją pracę, chyba że faktycznie ich słuchasz.

Porozmawiajmy teraz o szkle.

Ekran we wnętrzu

Przechodzimy do sekcji poświęconej telewizorom. To nie tylko pudełka na zdjęcia. Stanowią podstawę wszelkich doświadczeń wzrokowych. Zanim jednak wydasz pieniądze na 65-calowego behemota, pomyśl o jego brzmieniu. Albo o jego braku.

Stwórz dźwięk przestrzenny własnymi rękami

Nie potrzebujesz kredytu bankowego, aby uzyskać przyzwoity dźwięk przestrzenny. Jeśli nie masz pieniędzy, możesz samodzielnie zainstalować cztery głośniki. Tak, dokładnie cztery. Działa to nawet podczas odtwarzania normalnego sygnału stereo. Nie jest to Dolby Atmos, ale dźwięk wypełni całe pomieszczenie.

Sekret tkwi w okablowaniu i rozmieszczeniu głośników. Oddzielenie lewego i prawego kanału stwarza wrażenie przestrzeni. To sprytna sztuczka. I bardzo mądry. Aby dowiedzieć się więcej na temat korzystania z kanałów surround przy użyciu tej metody, zapoznaj się z naszym dedykowanym przewodnikiem dotyczącym korzystania z kanałów surround. Tu nie chodzi o kupno najdroższego odbiornika. Chodzi o zrozumienie, jak działają sygnały.

Stwórz własny czterogłośnikowy system dźwięku przestrzennego, korzystając ze standardowego sygnału stereo.

Jest wilgotno. To jest funkcjonalne. To lepsze niż słuchanie stereofonicznego soundbara, który obiecuje świat, ale zapewnia płaski obraz dźwiękowy. Telewizor pokazuje krajobrazy. A konfiguracja z czterema głośnikami zapewnia przestrzeń.