Pętle sieciowe to koszmar. Tworzysz nadmiarową topologię pod kątem dostępności, ale przypadkowo tworzysz pętlę. Nagle jedna ramka może w nieskończoność krążyć i mnożyć się, aż do zapchania całej infrastruktury. Nazywa się to burzą rozgłoszeniową.
To jest mechanizm awarii. Załóżmy, że host B przełącznika A musi komunikować się z hostem A segmentu sieci B. Tabela przełącznika A nie zawiera adresu MAC hosta A. W rezultacie ramka jest rozgłaszana (zalewana) ze wszystkich portów z wyjątkiem tego, na którym została odebrana. Ramka przechodzi przez segment A, aby przełączyć B i przez segment C, aby przełączyć C.
Przełączniki B i C aktualizują swoje tablice przekazywania, zapamiętując lokalizację hosta B. Jednak nie wiedzą jeszcze, gdzie znajduje się host A. Dlatego ramka jest przekazywana z innych portów. Rama wpada do segmentu B.
Teraz zaczyna się cykl. Przełącznik B odbiera ramki z Przełącznika C. Przełącznik B nie ma pojęcia, że właśnie wysłał tę ramkę (ani nawet, że ją wysłał). Natrafiasz na materiał filmowy, którego nie wiesz, jak przetworzyć. Następnie są wysyłani ponownie. Przełącznik C robi to samo. Przełącznik A odbiera zduplikowane dane z obu stron i wypełnia nimi tabele.
Rezultatem jest wykładniczy wzrost. 1 opakowanie stało się 2 opakowaniami. Z dwóch zrobiło się czterech. 4 stało się 8. Sieć zostaje nasycona powtarzalnym ruchem w ciągu zaledwie kilku sekund. Przełącznik wykorzystuje wszystkie cykle procesora do przetwarzania ramek zamiast przesyłania danych. Sieć w zasadzie umiera.
Właśnie dlatego potrzebujemy protokołu Spanning Tree (STP). Tu nie chodzi o zwiększenie przepustowości. Chodzi o logikę. Chodzi o zamknięcie pętli.
Przerywanie cyklu
Rozwiązaniem nie jest usuwanie nadmiaru kabla. To przerwałoby redundancję. Rozwiązaniem jest logiczne wyłączenie niektórych portów.
Protokół Spanning Tree Protocol (STP) uruchamia algorytm, który znajduje najbardziej efektywną ścieżkę do każdego segmentu sieci. Tworzona jest struktura drzewa z pojedynczą ścieżką pozbawioną pętli od przełącznika głównego do wszystkich pozostałych przełączników. Wszystkie niepotrzebne połączenia są blokowane. Pozostają aktywne i gotowe do przejęcia, jeśli główna ścieżka ulegnie awarii, ale nie obsługują ruchu użytkowników.
Bez protokołu STP przełącznik zakłada, że wszystkie ścieżki są prawidłowe. Dzięki STP negocjujemy, które ścieżki są prawidłowe. To jest protokół konsensusu. Zapobiega burzom rozgłoszeniowym, zapewniając, że pomiędzy dwoma węzłami sieci jest tylko jedna aktywna ścieżka.
Dlaczego jest to dla Ciebie ważne?
Można by pomyśleć, że dotyczy to tylko administratorów. To jest błędne. Jeśli połączenie Wi-Fi lub połączenia VoIP zostaną zerwane podczas poruszania się po domu, przyczyną może być pętla lub zablokowany port. Nowoczesne sieci są bardzo złożone. Redundancja jest normą. Jednak nadmiarowość, która nie zapobiega pętlom, jest tykającą bombą zegarową.
STP ewoluowało. Oryginalny standard IEEE 802.1D był powolny. Konwergencja po awarii zajmuje 30–50 sekund. Na serwerach produkcyjnych wydaje się to wiecznością. Rapid Spanning Tree (RSTP, 802.1w) skraca czas konwergencji do sekund. Multiple Spanning Tree (MSTP, 802.1s) poprawia równoważenie obciążenia pomiędzy sieciami VLAN.
Ale zasada pozostaje ta sama. Zatrzymaj cykl. Oszczędzaj nadmiarowość. Kontynuuj przesyłanie danych.
Jeśli ostatnio nie sprawdzałeś konfiguracji przełącznika, powinieneś to zrobić. Jeden źle skonfigurowany port może zamienić czystą sieć w hałaśliwą maszynę.
