Het vermogen om kwaliteit te onderscheiden in kunst, design en zelfs alledaagse keuzes is volgens professionals uit de industrie niet iets dat aan een algoritme kan worden geleerd. Hoewel hulpmiddelen voor kunstmatige intelligentie zich snel ontwikkelen, blijft de menselijke ‘smaak’ – een mix van ervaring, cultureel bewustzijn en subjectieve voorkeur – uniek menselijk.
De opkomst van ‘smaak’ als vaardigheid
Jamey Gannon, een merkontwerper die online cursussen geeft voor technologiebedrijven als Google, Meta en Coinbase, stelt dat AI gebruikt kan worden door creatieve professionals, maar dat het hun oordeel niet kan vervangen. Haar cursus ‘Learn to Control AI Like a Creative Director’ richt zich op het integreren van AI-tools in ontwerpprocessen, maar alleen voor degenen die bereid zijn hun eigen esthetische gevoel te cultiveren.
“Als je elke Wes Anderson-film bekijkt, een uur per dag op Pinterest doorbrengt en aan je persoonlijke stijl werkt, zul je binnen een jaar met een betere smaak naar buiten komen”, zei Gannon.
Dit suggereert dat het ontwikkelen van smaak niet gaat over technische vaardigheden, maar over het zich onderdompelen in de wereld van kunst, design en cultuur.
Waarom smaak nu belangrijk is
Greg Brockman, president van OpenAI, verklaarde onlangs op X (voorheen Twitter) dat “smaak een nieuwe kernvaardigheid is.” Deze verklaring is opmerkelijk gezien de neiging van de technologie-industrie om kwantificeerbare statistieken voorrang te geven boven subjectieve kwaliteiten. De implicatie is dat naarmate door AI gegenereerde inhoud de markt overspoelt, het vermogen om onderscheid te maken tussen goed en slecht ontwerp, of echte creativiteit versus algoritmische imitatie, steeds waardevoller zal worden.
Deze perspectiefverschuiving komt voort uit het besef dat AI snel resultaten kan produceren, maar het contextuele begrip mist dat nodig is om echt geïnformeerde esthetische keuzes te maken. Smaak is afhankelijk van nuance, culturele referentiepunten en persoonlijke gevoeligheid – factoren die buiten de huidige mogelijkheden van AI blijven.
Het niet-kwantificeerbare element
Het concept van “smaak” zelf is complex. Is het aangeboren? Geleerd? Een weerspiegeling van sociale status? Hoe dan ook, het is duidelijk dat hoewel AI stijlen en patronen kan nabootsen, het niet het menselijke vermogen kan repliceren om ervaringen te synthetiseren tot een betekenisvol esthetisch oordeel.
Dit onderscheid suggereert dat de toekomst van creatief werk niet alleen zal afhangen van het beheersen van AI-tools, maar ook van het cultiveren van een diep, persoonlijk begrip van wat iets echt goed maakt. Zonder die basis zijn de tools zelf nutteloos.
